زمانی که چشم چرانی به یک بیماری روانی تبدیل میشود

چشم چرانی یک بیماری و عادت ناپسند اجتماعی است که بعضی از افراد به دلایل مختلف بدان مبتلا هستند. نگاه خیره و شهوت آلود به نامحرم با انگیزه لذت طلبی جنسی و تحریک شدن غریزه و میل جنسی را چشم چرانی تعریف کرده اند.
طبق بررسیهای روانشناختی، هر وقت چشم چرانی به یک عادت مزمن تبدیل شود و حداقل به مدت شش ماه تداوم یابد، بایستی دیگر آن را یک بیماری روانی و جنسی دانست. چشم چرانی نقطه مقابل بیماری خودنمایی است. فرد خودنما، از قرار گرفتن در معرض دید دیگران کسب لذت می کند اما چشم چران از تماشا و نگاه به دیگران لذت می برد.
تحقیقات نشان داده است تفاوت در آستانه تحریک جنس مونث و مذکر موجب شده که خودنمایی در زنها به نسبت بیشتری دیده شود، این در حالی است که بیماری چشم چرانی در مردها بیشتر شایع است.
دکتر میثم محمدی روانشناس در گفتگو با "دی نا" چشم چرانی را را یک نوع انحراف روانی عنوان کرد و مهمترین عامل بروز چشم چرانی در مردان را حس خودنمایی زنان دانست.
چشم چرانی چیست؟
چشم چرانی یا "ویریسم" واژه ای فرانسوی است، گرفته شده از "ویر" به معنای "تماشاگر". این اختلال از لحاظ جسمی برای فرد چشم چران مضر نیست اما برای قربانی آن ناراحت کننده است. فرد چشم چران دارای تکانه ای غیر قابل کنترل برای دید زدن دیگران و معمولا غریبه ها به طور دزدانه دارد. چنین فردی کشش تکرار شونده ای را برای مشاهده کردن دیگران از درون پنجره ها، پارکها، اماکن خاص مانند حمامها ، استخر و.. دارد. حتما در اخبار و روزنامه ها با مطالبی در مورد نصب دوربینهای مخفی در اطاقهای پرو، سالنهای آرایش زنانه، باشگاههای ورزشی و.. مواجه شده اید. افرادی که مرتکب این اعمال غیر اخلاقی می شوند عمدتا


با سلام و عرض ادب و احترام